دکتر حاج عبدالمجید رحمانیان، جانباز و آزاده دفاع مقدس، محقق و پژوهشگر :

تأملی بر جریان «قرآن بسندگان» و نقد رویکرد آقای عبدالرحیم سلیمانی اردستانی

آنچه مسلم است، جریانی فکری از صدر اسلام با عنوان «قرآن بسندگان» شکل گرفته است. این گروه معتقدند که صرفاً قرآن برای هدایت کافی است و عقل خود را معیار اصلی تفسیر و برداشت متون دینی قرار می‌دهند.

من با استماع بخش قابل توجهی، حدود یکصد جلسه، از سلسله مباحث آقای اردستانی، به‌ویژه در حوزه خردگرایی، به این نتیجه رسیده‌ام که ایشان نیز در زمره همین قرآن بسندگان قرار می‌گیرد و عقل فردی خود را ملاک نهایی قرار داده‌اند. البته، در بسیاری از مباحث ایشان تناقضاتی به چشم می‌خورد.

دلیل ریشه‌ای این رویکرد (که گاهی به لجاجت تعبیر می‌شود)، به سوابق فکری و سیاسی ایشان بازمی‌گردد.

اما اینکه چرا ایشان چنین مباحث حرمت‌شکنانه‌ای را مطرح می‌کنند، یک دلیل عمده این است که خواسته یا ناخواسته، در پی پیاده‌سازی الگوی «تقدس‌زدایی جهانی» متعلق به قرن هفدهم میلادی هستند. قرن هفدهم در اروپا به «قرن تشکیک» معروف شد و در نهایت به راسیونالیسم (عقل‌گرایی صرف انسانی) انجامید؛ جایی که عقلانیت برآمده از اومانیسم، جایگزین وحی و عقل وحیانی گردید و پیامدهای آن نیز آشکار شد.

مسئله دیگر، مناظره‌ای است که آقای حامد کاشانی پس از مشاهده توفان فکری ایجاد شده توسط آقای اردستانی در شبکه‌های وهابی و فضای مجازی کنترل‌نشده، با ایشان برگزار کردند.

این مناظره سه ساعته صرفاً بر موضوع «احراق البیت، یورش سقیفه به خانه وصی پیامبر، و شهادت سیده زنان عالمیان» متمرکز بود؛ با این حال، آقای اردستانی مجدداً در میانه بحث، به موضوعاتی مانند شهادت امام جواد (ع) نیز تشکیک وارد کردند.

اینکه علمای اسلام ناب محمدی، در برابر شک‌آفرینان، تقدس‌زدایان و حرمت‌شکنان، به بهانه «حفظ وحدت»، در سکوت و خموشی باقی بمانند، نوعی ظلم به اسلام ناب تلقی می‌شود.

عبدالمجید رحمانیان

آذرماه ۱۴۰۴

کانون فرهنگی هنری سلاله پاکان

مرکز حفظ، تنظیم و نشر آثار آیت‌الله آیت‌اللهی